شیرین ره‌زا: عەبادی كه‌سێكی‌ درۆزنه‌‌و جێگای‌ متمانه‌ نیه‌

“عه‌بادی‌ تا دوای‌ هه‌ڵبژاردنه‌كانی‌ عێراق موچه‌ی‌ فه‌رمانبه‌رانی‌ هه‌رێم نانێرێت”

ئەم بابەتە جار خوێندراوەتەوە